Om Prakash Yadav was pas 11 jaar oud.
Toen de brand het schoolbusje begon te verslinden, zou het instinct van iedere volwassene zijn geweest om de andere kant op te rennen. Hij deed het tegenovergestelde: hij ging naar binnen. Een voor een bracht hij acht kinderen die tussen de rook en het brandende metaal vastzaten in veiligheid, zonder aan zijn eigen veiligheid te denken of te wachten tot er iemand ouder kwam.
Er was geen voorafgaande training of protocol om te volgen, alleen de beslissing om precies op het moment te handelen waarop anderen verstijfden. Zijn verhaal doet jaren na die dag nog steeds de ronde, omdat het ons aan iets eenvoudigs herinnert: moed wacht niet tot iemand een bepaalde leeftijd bereikt om tevoorschijn te komen. Soms heeft moed alleen iemand nodig die bereid is te bewegen wanneer alle anderen stil blijven staan.
