Maria Cahill was alleen thuis toen ze besefte dat er iets ernstig mis was.
Haar kinderen sliepen in de kamer ernaast. David Henrie, haar echtgenoot, zat in een vliegtuig en was onbereikbaar, terwijl een bacteriële infectie, veroorzaakt door ernstige voedselvergiftiging, zich door haar lichaam verspreidde. Het was november 2023 en Maria was in haar tweede trimester van haar zwangerschap. Die nacht verloor ze haar dochter Isabel.
Maria beschreef dat moment later als het meest traumatische van haar leven. De drie jaar die volgden noemde ze, in haar eigen woorden, een “absolute nachtmerrie”: het verdriet, de angst, de schaduw van wat er was gebeurd die boven elke nieuwe poging om hun gezin uit te breiden hing. Haar kinderen, nog altijd erg jong, begonnen elke avond te bidden voor de baby die op komst was, met een zin die de terreur samenvat die ze hadden meegekregen: dat Peter niet zou sterven.
Peter Henrie werd uiteindelijk op 2 september geboren, met een gewicht van 10 pond en 4 ounce, een week na de uitgerekende datum. Maria schreef de aankondiging zelf vanaf Davids telefoon, vastbesloten om te laten zien wat er bijna nooit wordt verteld over een regenboogbaby: het verlies waaraan die zijn naam ontleent. “We zijn ongelooflijk dankbaar dat hij er is”, schreef ze.
