Sabrina had geen geld om een auto te betalen. Dus tilde ze de eerste zak met wasgoed op haar schouder en liep ze tien straten, van haar huis in Villa Luzuriaga naar het huis van een buur. Daarna liep ze weer terug om de schone was af te leveren.
Ze had werk nodig dat haar niet bij haar kinderen vandaan zou houden. Melissa, de oudste, heeft autisme en een specifieke taalontwikkelingsstoornis: ze volgt drie keer per week therapie, met vijf verschillende behandelingen. Een baan met vaste werktijden was onmogelijk.
“Als het geen kleren wassen was, dan was het wel iets anders, maar ze moest iets doen om alle kosten te dekken”, vertelde ze aan Telenoche.
Ze begon met buren in de buurt. Toen kwamen de Facebookgroepen, en daarmee de bestellingen. Vandaag wast ze tot vijf wasladingen per dag, vraagt ze 10 dollar voor elke tien kilo, en ze heeft zelfs bedacht hoe ze met de regen moet omgaan: wasverzachter met witte azijn, zodat de kleren weer schoon ruiken.
“Daarmee betalen we voor eten, spullen, alles”, zegt ze.
Ze bezorgt de bestellingen nog steeds te voet in de buurt. Nu gaan haar kinderen met haar mee. De wasmachine is nog steeds dezelfde. Wat veranderd is, is al het andere.
