De kat huilde niet, maar hij bewoog evenmin.
Terwijl de familie afscheid nam te midden van witte bloemen en aangestoken kaarsen, klom hij op de kist en ging daar liggen, met zijn kop erop, alsof hij de warmte zocht die hij altijd had gekend. Wist hij wat er gebeurde? Wachtte hij tot zijn baasje wakker zou worden en hem nog één keer zou aaien? Niemand kon dat beantwoorden, maar niemand had ook het hart om hem te verplaatsen.
Gevallen als deze hebben zich in verschillende delen van de wereld herhaald: katten die weigeren het lichaam te verlaten van de persoon die voor hen zorgde, alsof ze op hun eigen dierlijke manier begrepen dat er voorgoed iets was gebroken. Een kat hoeft niet te praten om ons te laten weten dat ook hij iemand mist. Soms is het genoeg om hem daar, precies op die plek, stil te zien blijven, waar vroeger de armen waren die hem te eten gaven.