Uiteindelijk waren er geen dribbels of bravoure. Alleen een man die zijn gezicht bedekte met het shirt van Brazilië zodat de wereld hem niet zou zien huilen.
Het is hem niet gelukt. We hebben het allemaal gezien. En met hem huilde een heel land.
Zo nam Neymar afscheid van de WK’s: met tranen die niet alleen voor deze wedstrijd waren. Ze waren voor allemaal. Voor de gebroken wervel in 2014, toen een knie in zijn rug hem uit zijn WK in eigen land haalde. Voor de tranen in Qatar. Voor de verbrijzelde knie die hem een heel jaar lang gevangen hield in de eenzaamheid van het herstel. Voor het feit dat hij gehavend op dit toernooi arriveerde, te midden van kritiek, vanaf de bank invallend om nog wat minuten waardigheid bijeen te schrapen.
Hij had nog de kracht voor één laatste daad: een penalty feilloos benut in blessuretijd, toen er niets meer recht te zetten viel. Het laatste doelpunt van zijn WK-verhaal. Niemand vierde het. Hijzelf al helemaal niet: hij wist wat het betekende.
Hij vertrekt zonder de Beker waar hij zijn hele leven op heeft gejaagd. Maar laat de tranen van vandaag niet het volledige beeld uitwissen: we nemen afscheid van de topscorer uit de geschiedenis van Brazilië, de man die het record van Pelé overtrof. De jongen uit Mogi das Cruzes die van voetbal weer een spel maakte.
Sommige idolen nemen afscheid door trofeeën omhoog te houden. Anderen moeten afscheid nemen zoals dit: met bedekt gezicht, het embleem tegen hun tranen gedrukt. Alsof hij zich zelfs in zijn verdriet nog in Brazilië wilde wikkelen.
Obrigado voor alles, Ney. Voetbal was leuker met jou.