Robbie Williams, 52, zei het ronduit voor camera’s in Londen: hij heeft zojuist de diagnose autisme gekregen. Hij leefde sinds 2006 al met ADHD en met vermoedens van Tourette. Zijn woorden waren duidelijk: “iets waar ik eigenlijk van houd, omdat het zoveel verklaart”.
Een deel van het publiek juicht hem toe: praten over neurodivergentie op 52-jarige leeftijd helpt andere volwassenen zich aangemoedigd te voelen om antwoorden te zoeken die ze hun hele leven met zich hebben meegedragen.
Een ander deel is sceptisch: zij zeggen dat alles een label is geworden om elk gedrag te rechtvaardigen, en dat Williams autisme nu gebruikt als excuus voor “alle rare dingen” die hij doet.
Is het moedige eerlijkheid of een handige manier om zichzelf tegen kritiek te beschermen? 🤔