Het was geen eenvoudige huidplooi of zomaar een misvorming: het had spieren, zenuwuiteinden en zelfs rudimentaire wervels vanbinnen, omhuld door een afgeronde punt als een kleine bol.
Het aanhangsel mat 12 centimeter en hing net boven het stuitbeen.
De artsen die de bevalling in Brazilië begeleidden, werden geconfronteerd met een van de zeldzaamste gevallen in de moderne geneeskunde, een van de weinige ter wereld gedocumenteerde gevallen van wat bekendstaat als een ‘echte menselijke staart’ of rudimentaire staart.
In tegenstelling tot pseudostaarten, die slechts vetweefsel zonder interne structuur zijn, bewoog dit aanhangsel met eigen reflexen wanneer het werd aangeraakt.
Specialisten leggen uit dat het een evolutionair overblijfsel is, een deel dat de embryonale ontwikkeling weken vóór de geboorte opnieuw had moeten opnemen en dat in dit geval zichtbaar bleef, waardoor de pasgeborene even verbonden werd met een verleden dat de menselijke soort al miljoenen jaren achter zich laat.
