“Tot we het laatste slachtoffer levend hebben gevonden, gaan we niet weg”… zo antwoordde hij toen hem werd gevraagd of hij ging rusten. 🥹🙌 Hij werd 64 op 27 juni. Geen taart, geen feest, geen rust.
Carlos Morales Cienfuegos, “Topo”, vierde het op zijn knieën tussen betonnen platen in Chacao, Caracas, met zijn zaklamp aan en zijn oren gespitst op elk teken van leven. 🥹
Hij doet dit al 54 jaar. Hij kwam naar Venezuela als onderdeel van een team van 10 Mexicaanse reddingswerkers na een tragedie waarbij een slecht gebouwd gebouw tot stof werd gereduceerd.
De kansen waren klein, dat wist hij, en toch zei hij het met een kalmte die je doet beven: “Er is weinig kans, maar we zoeken nog steeds naar mensen die levend zijn.” Ze slaagden erin een hondje uit het puin te redden, hoewel zijn eigenaar het niet overleefde. Ze haalden ook lichamen tevoorschijn en gaven waardigheid terug aan degenen die er niet meer waren. 💪
Toen iemand hem vroeg hoe lang ze zouden doorgaan, aarzelde Carlos geen seconde: “Tot we het laatste slachtoffer levend hebben gevonden, gaan we niet weg.”
Dat is wat 54 jaar roeping met iemand doen: ze maken van opoffering de enige manier om het leven te vieren. Laat de wereld zijn naam kennen. 🌟