Af en toe duikt de aan hem toegeschreven uitspraak weer op: mensen veinzen geen depressie; ze veinzen dat het goed met ze gaat.
En met die uitspraak komt ook de mythe weer terug: de droevige clown, de man die de wereld aan het lachen maakte terwijl hij vanbinnen wegkwijnde van verdriet.
Zijn weduwe heeft jaren besteed aan het corrigeren van dat verhaal. Want dat is niet wat er gebeurde.
De autopsie onthulde dat Robin Williams Lewy body-dementie had, een degeneratieve hersenziekte die tijdens zijn leven nooit werd vastgesteld. Susan Schneider Williams, zijn vrouw, beschreef het met een huiveringwekkende frase: de terrorist in de hersenen van mijn man.
Zijn laatste jaar was een medisch mysterie. Er verschenen symptomen die geen enkele specialist kon verklaren: slapeloosheid, extreme angst, paranoia, hallucinaties, bewegingen die hij niet kon beheersen, herinneringen die hem door de vingers glipten.
En er gebeurde iets wat voor hem angstaanjagend moet zijn geweest. Op een filmset begon de man die improviseerde als niemand anders ter wereld, die hele scènes vulde met ideeën die niemand had geschreven, zijn teksten te vergeten. Voor het eerst in zijn leven kon hij het niet.
Zijn weduwe zei dat hij wist dat er iets mis was. Dat hij zich ervan bewust was dat hij zijn eigen verstand verloor en niets kon doen om het te stoppen.
Het was geen verdriet. Het was een ziekte die in stilte zijn hersenen verslond, zonder naam, zonder diagnose, terwijl artsen op de verkeerde plek zochten.
Ze besloot het om één specifieke reden te vertellen: zodat andere families die vandaag soortgelijke symptomen zien, weten waar ze op moeten letten. Zodat de mythe de ziekte niet verduistert.
Het is dus de moeite waard om het zonder enige twijfel te herhalen.
Hij kwijnde niet weg omdat het leven te zwaar op hem drukte. Zijn licht doofde van binnenuit, en geen van zijn glimlachen was een leugen.
Dank je voor al die glimlachen, Robin.