Ze bestellen een koffie en krijgen veel meer dan dat.
Er zijn geen gewone bedieningsmedewerkers in dit café. Iedereen achter de toonbank heeft het syndroom van Down, en ze zijn er niet uit liefdadigheid of voor een mooie foto: ze zijn er omdat iemand erop vertrouwde dat ze het werk konden doen. Ze bereiden de koffie, nemen de bestellingen op en bedienen de klanten, tafel voor tafel. Ze doen dat met een ernst en trots die in elk gebaar zichtbaar zijn.
Achter de zaak schuilt een eenvoudig maar zelden toegepast idee: aan talent ontbreekt het niet; wat ontbreekt, zijn open deuren. Hoewel veel bedrijven in hun beleid over inclusie praten, wordt inclusie hier heet geserveerd, elke dag, in elk kopje. Klanten komen binnen op zoek naar cafeïne en vertrekken met een veranderd perspectief.
Er is geen grootse toespraak nodig om een leven te veranderen. Soms is alles wat nodig is een schort, een duidelijke rol en iemand die bereid is te zeggen: dit is jouw plek.
