Carlo Ancelotti zong het volkslied van Brazilië tegen Schotland in Miami, en de Braziliaanse sociale media ontploften — maar niet iedereen vierde hetzelfde. 🔥
Aan de ene kant was het gebaar van de Italiaanse coach een teken van respect en oprechte verbondenheid: “Ik maak met eer deel uit van dit land”, zei hij op de persconferentie na de 3-0. Hij zit nog maar nauwelijks een jaar in de functie, hij is de eerste buitenlandse bondscoach die de Seleção op een WK leidt, en toch leerde hij elke lettergreep van een van de moeilijkste volksliederen ter wereld. Voor die groep is dat meer waard dan welk paspoort dan ook. 👏
Maar voor de andere kant is de vraag ongemakkelijk: heeft een Italiaan die in 2025 arriveerde meer recht om dat volkslied te zingen dan miljoenen Brazilianen die in het land zijn geboren? Waar ligt de grens tussen betrokkenheid en toe-eigening? 🤔 Wat vind jij — is Ancelotti’s gebaar oprechte bewondering of overmoed?
