“Niemand anders zou iets zeggen.” Dat dacht een passagier in een feederbus in Bogotá toen ze besloot de stilte te doorbreken die lastigvallers in het openbaar vervoer doorgaans beschermt.
In het bijzijn van de andere passagiers wees ze de man die haar had lastiggevallen rechtstreeks aan en gaf hem niet de kans uit te stappen alsof er niets was gebeurd.
Haar reactie werd opgenomen en gaat nu rond op sociale media, waar honderden vrouwen zeggen dat ze iets vergelijkbaars hebben meegemaakt en nooit de moed —of de steun— hebben gevonden om op die manier te handelen.
In Bogotá is dit geen op zichzelf staand geval. In augustus 2025 meldde de 22-jarige Helena Cadena dat een minderjarige haar had betast in een feederbus op route 10-8.
Een jaar later bracht een andere jonge vrouw, geïdentificeerd als Marcela Almanza, publiekelijk een soortgelijk geval aan het licht dat ze in de TransMilenio had gezien, en stelde ze de onverschilligheid van de bestuurder en de andere passagiers aan de kaak.
Het patroon herhaalt zich: drukte, anonimiteit en stilte.
De vraag die blijft hangen is eenvoudig en ongemakkelijk: hoe vaak moet dit nog gebeuren voordat het vervoerssysteem ophoudt een plek te zijn waar intimidatie bijna gegarandeerd lijkt?