Wat Mary Neal beweert tijdens die 24 minuten te hebben meegemaakt, lijkt ongelooflijk, maar het meest verontrustende kwam pas daarna. In 1999 was de vrouw aan het kajakken op een rivier in Chili toen ze een ongeluk kreeg, onder water vast kwam te zitten en gereanimeerd moest worden.
Mary zegt dat ze in die tijd het gevoel had haar lichaam te verlaten en op een plek aan te komen die zij als de hemel identificeerde. Ze beschreef een gevoel van vrede en liefde, en zei ook dat ze vanuit een ander perspectief de pogingen om haar te redden kon gadeslaan. Maar voordat ze terugkeerde, beweert ze informatie te hebben ontvangen over dingen die ze nog moest meemaken.
Daarbij was iets wat geen enkele moeder zou willen horen: haar werd verteld dat een van haar kinderen voortijdig zou sterven. Op dat moment was haar zoon Willie pas 9 jaar oud, gezond, en kon Mary zich niet voorstellen hoe zoiets kon gebeuren.
Tien jaar later kreeg de ervaring voor haar een verwoestende betekenis. Willie was 19 jaar oud toen hij om het leven kwam nadat hij was aangereden door een voertuig met een afgeleide bestuurder. Mary was bezig een boek over haar bijna-doodervaring af te ronden toen de tragedie plaatsvond.
Voor haar kwam wat ze tien jaar eerder had gehoord uiteindelijk op de pijnlijkste manier uit. En hoewel het verlies van haar zoon verwoestend was, beweert ze dat het doormaken van die ervaring haar de zekerheid gaf dat Willie zich op dezelfde liefdevolle plek bevond die zij naar eigen zeggen had leren kennen.