Niemand bracht hem daarheen. Niemand programmeerde hem om die constante, mechanische aanraking op te zoeken. Een kleine zwerfhond liep uit zichzelf naar een speeltoestel en bleef stil onder de zwaaiende beweging ervan staan, alsof die herhaalde beweging het dichtst in de buurt kwam van een liefdevolle hand die hij in lange tijd had gevoeld.
Er was die middag geen baasje om hem te aaien. Er was een voorwerp van metaal en plastic dat hem, zonder het te weten, iets gaf wat de straten bijna nooit geven: contact. Wie het tafereel ook opnam, probeerde niets viraal te laten gaan, maar legde simpelweg een moment vast dat meer zegt dan welke toespraak dan ook over het achterlaten van dieren.
Want genegenheid maakt geen onderscheid tussen het levende en het levenloze wanneer de behoefte echt is. En jij, die een dak boven je hoofd en gezelschap hebt, weet misschien niet hoe moeilijk het is om een beetje warmte te vinden wanneer de hele wereld koud beton is.
