Er zijn banen die zo uitbuitend zijn dat het lichaam uiteindelijk de prijs betaalt. In Beed, India, hebben veel vrouwen die suikerriet kappen een hysterectomie ondergaan zodat ze geen werk missen door menstruatie, zwangerschappen of miskramen. Niet omdat ze dat “willen”, maar omdat het systeem hen ertoe dwingt te blijven werken alsof rusten geen optie is.
De meesten van hen werken onder extreem zware omstandigheden. Tijdens het oogstseizoen zijn ze maandenlang van huis, staan ze voor zonsopgang op en draaien ze diensten die in verzengende hitte meer dan 12 uur kunnen duren.
Onder het “jodi”-model raken veel koppels in de schulden en werken ze tot 14 uur per dag, zonder vakantie of echte bescherming. Als ze werk missen door ziekte of een noodgeval in de familie, kunnen ze te maken krijgen met inhoudingen, boetes of grotere schulden bij de aannemers die hen in dienst hebben.
In die context gaan sommige vrouwen menstruatie uiteindelijk zien als een arbeidsprobleem in plaats van als een natuurlijke functie van hun lichaam. Activisten en organisaties klagen al jaren aan dat velen onvolledige informatie krijgen over de gevolgen van een hysterectomie of onder druk worden gezet om de operatie te zien als een praktische oplossing om zonder onderbrekingen te blijven werken.
In 2019 bracht een onderzoek meer dan 13 duizend hysterectomieën in het district aan het licht, terwijl activisten een gebrek aan hygiëne, medische druk en weinig concrete hervormingen aanklagen.
Uiteindelijk is het meest brute niet alleen de operatie. Het is dat voor velen het verliezen van de baarmoeder minder kostbaar lijkt dan het verliezen van een werkdag. 💔