Elke keer dat Lamine Yamal een doelpunt maakt, brengt hij zijn handen samen en vormt hij drie cijfers: 3-0-4. Het is noch toeval noch bijgeloof. Het zijn de laatste cijfers van de postcode van Rocafonda, de bescheiden wijk in Mataró waar hij opgroeide.
Daar bediende zijn moeder — oorspronkelijk uit Equatoriaal-Guinea — tafels om eten op tafel te brengen, terwijl zij en zijn Marokkaanse vader na hun scheiding probeerden rond te komen. Er waren geen luxeartikelen. Er was een bal en een jongen die droomde op een plek waar dromen bijna nooit uitkomen.
Op 7-jarige leeftijd haalde Barcelona hem naar La Masia. Op 15-jarige leeftijd debuteerde hij in het eerste elftal. Op 17-jarige leeftijd was hij al Europees kampioen met Spanje. Hij had zijn roots kunnen willen vergeten, maar hij deed het tegenovergestelde: hij maakte er zijn handelsmerk van. Vandaag zijn er muurschilderingen met zijn gezicht in Rocafonda, en elk doelpunt wordt gevierd alsof de hele wijk het heeft gescoord. 🥹⚽
