In april 2011 liep ze, toen ze pas 15 jaar oud was, fulminante bacteriële meningitis op, die haar leven bijna kostte. Ze bracht ongeveer anderhalve maand door op de intensive care en daarna nog enkele maanden in het ziekenhuis.
De gevolgen waren verwoestend. Haar verwondingen waren zo ernstig dat artsen enkele kootjes van haar vingers en delen van haar tenen moesten amputeren.
Bovendien was haar lichaam bedekt met diepe littekens, vooral op haar armen en benen.
Maar nadat ze het ziekenhuis had verlaten, besloot Veronica weer te gaan sporten. Ze begon deel te nemen aan snowboardwedstrijden en haalde de Paralympische Winterspelen van 2014 in Sotsji. In Rio 2016 deed ze mee aan parakanoën en eindigde ze als zesde.
In 2017 vond ze een nieuwe passie in de triatlon. Datzelfde jaar won ze de Italiaanse kampioenschappen paratriatlon en een wereldbekerwedstrijd in Besançon, Frankrijk.
Haar grootste beloning kwam op de Paralympische Spelen van 2020 in Tokio, waar ze de bronzen medaille won. In Parijs 2024 keerde ze terug op het podium en won ze zilver.
Vandaag zijn de sporen die die ziekte heeft achtergelaten nog steeds zichtbaar op haar lichaam, maar Veronica besloot ze niet te verbergen. Voor haar maken ze deel uit van haar verhaal en ook van de persoon die ze is geworden.
“Mijn littekens zijn mijn lichaam, en mijn lichaam ben ik”.