Eldiara Doucette verloor een arm door een zeldzame vorm van kanker. In plaats van over dat verlies te zwijgen, besloot ze er een begrafenis voor te houden. Ze nodigde familie en vrienden uit om afscheid te nemen van die ledemaat alsof het iemand anders was, in wat ze zelf omschreef als een diep helende ervaring.
In een oprechte boodschap blikte ze terug op alles wat die arm haar door de jaren heen had laten doen: de handen vasthouden van de mensen van wie ze houdt, anderen troosten, spinnen en wormen redden, honden aaien, bloemen plukken en instrumenten bespelen die ze niet langer zal kunnen bespelen.
Lange tijd grapte ze dat haar arm “haar probeerde te vermoorden”. Maar uiteindelijk begreep ze iets anders: het was niet de vijand, maar een ander slachtoffer van de ziekte, dat “het ultieme offer” had gebracht zodat zij kon blijven leven.
