Een afbeelding die viraal ging, laat een andere manier zien om naar littekens te kijken: in plaats van te proberen een groot merkteken op haar been te verbergen, besloot een vrouw het onderdeel te maken van iets compleet nieuws.
Op de voorfoto is te zien dat een uitgebreid litteken over een groot deel van haar been loopt. Volgens het verhaal bij de afbeelding was het naar verluidt het gevolg van een haaienaanval, hoewel dit detail niet onafhankelijk is bevestigd.
Maar het is de nafoto die echt de aandacht trok.
Een enorme tatoeage van bloemen en bladeren verscheen over het litteken, ontworpen om de lijn van het merkteken zelf te volgen. En juist dat is wat zo mooi is aan het resultaat: de bloemen bedekken het litteken niet simpelweg, maar lijken ermee samen te werken.
Een van de mensen die de transformatie deelde, benadrukte dat detail specifiek en beschreef het als een doordachte manier om iets diep persoonlijks in een kunstwerk te veranderen.
Het resultaat is verbluffend: waar ooit een zichtbaar merkteken zat, lijkt nu een tuin rechtstreeks op de huid getekend.
En ongeacht of iemand wel of geen fan van tatoeages is, roept de transformatie een interessant idee op: een litteken hoeft niet per se iets te zijn dat iemand wil verbergen.
Het kan onderdeel worden van een nieuw verhaal over iemands eigen lichaam.
Tatoeages worden door sommige mensen nog steeds met vooroordelen bekeken, maar dit soort werk laat zien dat ze ook een manier kunnen worden om een merkteken terug in eigen handen te nemen dat ooit onzekerheid kan hebben veroorzaakt.
Het gaat er niet om uit te wissen wat er is gebeurd.
Het gaat erom iets waar je niet voor hebt gekozen, te veranderen in iets waarvoor je wel hebt gekozen.