Sommige lichamen groeien anders. Bij het Marfan-syndroom zorgt een mutatie ervoor dat het lichaam te veel van een eiwit genaamd fibrilline produceert, en de botten lijken niet te weten wanneer ze moeten stoppen.
Het resultaat heeft een eigen naam: arachnodactylie. Vingers en ledematen die zo lang en slank zijn dat ze op het eerste gezicht van een andere soort lijken te zijn, met een flexibiliteit die elke verwachting tart van wat een menselijk lichaam kan buigen zonder te breken. Het treft 3 op de 10,000 mensen, dus je kent waarschijnlijk iemand—zonder het te beseffen—die hiermee leeft.
Maar hier komt de wending die niemand ziet aankomen: terwijl de ledematen naar buiten toe uitrekken, dragen het hart en de wervelkolom in stilte diezelfde druk, waardoor ze van binnenuit verzwakken. Wat aan de buitenkant opvalt, is slechts de helft van het verhaal.
