Hayden Panettiere was tien jaar oud toen ze Dot de mier haar stem gaf in A Bug’s Life. De wereld kende haar naam nog niet, maar hoorde haar stem al.
Daarna kwam Sheryl Yoast, het meisje dat Denzel Washington vanaf de tribune aanmoedigde in Any Given Sunday.
En later Claire Bennet, de cheerleader uit Heroes die niet kon sterven. Haar zin, red de cheerleader, red de wereld, bleef hangen bij een hele generatie die, net als zij, voor het scherm opgroeide.
Op drieëntwintigjarige leeftijd was ze al Juliette Barnes, een countryster die zo complex was dat ze haar twee Golden Globe-nominaties opleverde in Nashville.
Daarna was ze Kirby Reed, de filmliefhebber die de terreur van Scream twee keer overleefde, in 2011 en opnieuw in 2023.
Ze groeide op voor miljoenen mensen zonder ooit te stoppen met werken. Maar achter Claire, Juliette en Kirby stond een vrouw die in mei van dit jaar een memoires publiceerde waarin ze sprak over postnatale depressie en jaren van verzwegen pijn.
Op zondag 16 augustus werd ze dood aangetroffen in Greenville, South Carolina. Ze was 36 jaar oud. Haar broer Jansen, ook acteur, was drie jaar eerder overleden. Haar vader nam afscheid van haar met een eenvoudige zin: ze was een natuurkracht.
De cheerleader die op het scherm niet kon sterven, kon zichzelf deze keer niet redden. Rust in vrede, Hayden Panettiere.
