2,700 jaar geleden geloofden de Grieken en Romeinen dat iemands weerspiegeling in water of in een spiegel diens ziel bevatte. Die weerspiegeling breken betekende letterlijk iets heiligs fragmenteren. De Romeinen waren preciezer: zij stelden de schade vast op zeven jaar omdat volgens hun medische filosofie het menselijk lichaam zich in die periode volledig vernieuwde. Zodra die cyclus voorbij was, werd de vloek opgeheven.
Maar het bijgeloof dat je vandaag kent, raakte niet in de Oudheid gevestigd. Het kreeg zijn definitieve vorm in Venetië, aan het einde van de 15e eeuw, toen plaatselijke ambachtslieden de eerste moderne glazen spiegels met een zilveren achterkant maakten. Het waren luxevoorwerpen die exclusief waren voor de aristocratie, zo kostbaar dat een bediende die er een brak, werd onderworpen aan jaren van onbetaalde arbeid totdat de waarde van de schade was vergoed. In die tijd waren de “jaren van ongeluk” niet symbolisch: het waren letterlijk de jaren die de bediende nodig had om de schuld af te betalen.
Socioloog Barry Markovsky van de University of South Carolina documenteerde deze geschiedenis in een academisch artikel dat op iets beslissends wijst: er is geen wetenschappelijk bewijs dat het breken van een spiegel verband houdt met het ervaren van ongeluk. Wat wel bestond, was een verwoestend economisch gevolg dat in de loop der tijd door de folklore werd omgevormd tot een bovennatuurlijke vloek.