“Ik wil dat de wereld weet dat ik deze mannen heb vermoord, zo koud als ijs. Ik heb mensen al lange tijd gehaat. Ik heb hen in koelen bloede vermoord, echt op een afschuwelijke manier”.
De uitspraak van Aileen Wuornos, een van de bekendste seriemoordenaars in de Verenigde Staten, is bijzonder verontrustend omdat die veel meer lijkt te onthullen dan een eenvoudige bekentenis.
Wuornos werd veroordeeld voor de moord op zes mannen in Florida tussen 1989 en 1990 en bekende een zevende moord. Tijdens het proces had ze volgehouden dat verschillende van de sterfgevallen plaatsvonden nadat haar cliënten hadden geprobeerd haar te verkrachten en dat ze uit zelfverdediging had gehandeld.
Maar na verloop van tijd veranderde haar verhaal. Uiteindelijk pleitte ze zonder voorbehoud schuldig en beschreef ze zichzelf als iemand die de mensheid haatte.
Haar persoonlijke geschiedenis helpt verklaren waarom specialisten haar zaak zo complex vonden. Wuornos werd door haar moeder in de steek gelaten, groeide op bij haar grootouders en vertelde later over lichamelijk en seksueel misbruik tijdens haar jeugd. Uit latere psychiatrische evaluaties bleek dat ze psychopathie, een antisociale stoornis en een borderlinepersoonlijkheidsstoornis had.
Dat betekent niet dat haar jeugd haar moorden verklaart of rechtvaardigt. In feite debatteren onderzoekers al jaren over de mate waarin trauma, haar psychische stoornissen en andere factoren haar misdaden hebben beïnvloed.
Misschien is dat waarom de zin zo verontrustend is: was ze werkelijk aan het beschrijven wat ze voelde, probeerde ze een verklaring voor haar daden te construeren, of beide tegelijkertijd?
Wuornos werd op 9 oktober 2002 geëxecuteerd door middel van een dodelijke injectie, op 46-jarige leeftijd.