Dolly Parton wilde nooit dat label. Ze had een hekel aan toespraken, marsen en ideologische vlaggen. Haar hele leven was een verklaring van haar principes.
Op haar 19e trok ze een pistool om zichzelf te verdedigen tegen een stalker op een straat in New York. Decennia later schreef ze “Just Because I’m a Woman”, een nummer uit 1968 waarin ze de seksuele dubbele moraal aan de kaak stelde, nog voordat daar een term voor bestond.
Ze bouwde in haar eentje haar muziekimperium op, weigerde de manager van Elvis Presley de helft van de rechten op “I Will Always Love You” te geven, en die beslissing maakte haar uiteindelijk miljonair toen Whitney Houston het nummer opnam.
Na haar overlijden op 80-jarige leeftijd herinnert de wereld zich wat Dolly Parton deed: ze hielp door daden, niet door slogans. “Dat denk ik niet… Ik moet er wel een zijn als feminist-zijn betekent dat je voor vrouwen opkomt, ja”, zei ze ooit. Ze had het woord niet nodig. Het leven dat ze had opgebouwd was genoeg.
