Kijk naar deze twee foto’s. Dezelfde man, twintig jaar later.
Boven, een twaalfjarige jongen met een geleende gitaar, zittend op de trappen van het Avon Theatre in Stratford, een klein stadje in Canada. Hij zong op straat voor toeristen. Zijn alleenstaande moeder voedde hem op te midden van financiële problemen en hield hem vanaf de overkant van de straat in de gaten zodat niemand zijn muntjes zou stelen. Op een goede avond verdiende hij tweehonderd dollar. Daarmee nam hij zijn moeder ooit mee naar Disney.
Onder, diezelfde jongen zingt tijdens de rustshow van een WK-finale, voor de hele planeet.
Maar tussen de ene foto en de andere was niet alles roem en glorie.
Justin Bieber had alles te vroeg, en de last verpletterde hem. De donkere jaren kwamen: de schandalen, de spot, de depressie, de problemen die hem bijna vernietigden. De wereld, die hem had geïdoliseerd, begon hem een trap na te geven. Velen schreven hem af als afgedaan, weer een kindster die door roem was opgebrand.
Maar hij kwam terug. Hij zorgde voor zichzelf, genas, werd volwassen. Hij vond de rust die het vroege succes hem had ontnomen. En hij keerde sterker terug om het respect dat hij had verloren terug te winnen.
Daarom raakt zijn verhaal mensen, ook buiten de muziek. Het herinnert ons eraan dat vallen niet het einde is. Dat je de bodem kunt raken en weer kunt opstaan. Dat de jongen op de trappen er nog steeds was, wachtend op zijn comeback.
Van het Avon Theatre naar de WK-finale. Het is nooit te laat om weer op te staan.
Bravo, Justin.