Dikke wenkbrauwen, een duidelijk afgetekende snor en een gezicht zonder westerse make-up: zo zag het ideaal van vrouwelijke schoonheid eruit in het 19e-eeuwse Perzië. Het was noch een zeldzaamheid, noch een gebrek — het was de norm. De prinsessen van de Qajar-dynastie, dochters van Shah Nasar al-Din, poseerden voor foto’s met die kenmerken als teken van distinctie en elegantie.
Historica Afsaneh Najmabadi van Harvard University documenteerde het in haar academische boek: in die tijd en cultuur was gezichtshaar bij vrouwen een zeer begeerde eigenschap. Geen voorbijgaande trend — maar een esthetische conventie die even diep geworteld was als een smalle taille of volle lippen dat vandaag kunnen zijn.
Waar dit ons aan herinnert, is in al zijn eenvoud confronterend: schoonheid kent geen vaste regels. Elk tijdperk, elke cultuur, vormt dat ideaal helemaal opnieuw. Wat vandaag dringend wordt verwijderd, werd gisteren met trots gedragen. Hoeveel van onze huidige normen zullen er over 150 jaar net zo vreemd uitzien? 🤔