Op zijn 24e had Juan Bacagianis zijn leven “op orde”: een diploma in Communicatie, een vaste baan bij een multinational, een auto, zijn eigen appartement en een promotie in het vooruitzicht. Totdat een pijn die uit het niets begon, veranderde in een darmperforatie die hem bijna het leven kostte. Na acht operaties, een coma en maanden met een colostomiezak, hoorde hij op de dag dat zijn darm eindelijk weer werd aangesloten dat zijn vader terminale kanker had.
Twee maanden later, toen zijn vader overleed, nam Juan een radicale beslissing: hij nam ontslag, verkocht wat hij had, kocht een camera en stapte op een vliegtuig naar Mexico. Daar begon het allemaal.
Wat volgde was een jarenlange reis op jacht naar de grootste en gevaarlijkste golven op aarde: Puerto Escondido, Hawaï—waar hij maandenlang in een busje van $700 woonde en zich douchte bij stranddouches—Tahiti en de legendarische Pipeline. Zonder ernaar op zoek te zijn, begonnen zijn foto’s en video’s vanzelf hun weg te vinden: surfwebsites, internationale nieuwsprogramma’s, tijdschriften zoals het tijdschrift waarop hij als kind geabonneerd was. Merken als Quiksilver, Patagonia en Billabong huurden hem in; hij werkte als correspondent voor ESPN.
De reis had een hoge prijs: ongelukken, klappen tegen de oceaanbodem, ontelbare angstige momenten. Maar voor Juan was het antwoord altijd hetzelfde: de zee is de enige plek waar hij echt thuishoort, en er is geen enkel risico dat hem er spijt van zou doen krijgen.
Een verhaal over loslaten wat “veilig” is om na te jagen wat je echt in beweging brengt. 🌊📷