Olive had nog nooit regen op haar pootjes gevoeld.
Ze bleef roerloos midden in de tuin staan en keek naar de druppels die op de natte steen vielen, zonder te weten of ze verder moest gaan of daar verstijfd moest blijven staan. Haar kleine teckelpuppy-oortjes hingen doorweekt naar beneden en haar ogen, zowel nieuwsgierig als bang, bleven zoeken naar een plek om zich te verstoppen. Elke druppel leek iets nieuws dat ze niet wist te verwerken.
Enkele minuten later veranderde het tafereel volledig: Olive lag opgerold als een croissant in een mosterdkleurige deken, met haar kopje weggestopt en haar lichaam warm, alsof die stof de veiligste schuilplaats ter wereld was. Er waren alleen een deken en wat warmte nodig om haar angst voor de regen te veranderen in de diepste slaap van de dag.