Dolly Parton heeft het jarenlang geprobeerd.
Ze trouwde in 1966 met Carl Dean en ze bleven bijna zes decennia samen, maar een zwangerschap bleef uit. Ze zei het zelf onomwonden: “Ik ben nooit zwanger geweest. Toen ik trouwde en kinderen wilde, kon ik ze niet krijgen”. Er was een tijd waarin die leegte echt pijn deed.
Maar Dolly bleef niet gevangen in haar verdriet. Door de jaren heen vond ze een andere manier om moeder te zijn: voor haar nichtjes en neefjes, haar petekind Miley Cyrus en elk kind dat de kinderbibliotheek bezocht die ze had opgericht om boeken weg te geven.
“Ik mis het niet. Ik besef dat ik ieders moeder ben”, zei ze ooit, en die zin vat beter dan welke biografie ook samen wie ze werkelijk was.
Vandaag, na haar overlijden op 80-jarige leeftijd in Nashville, circuleren die woorden opnieuw als de eerlijkste samenvatting van een vrouw die een gemis omvormde tot een nalatenschap van onvoorwaardelijke liefde.