Noah heeft een motorische beperking en gebruikt een rolstoel. Die dag was het gymles op zijn school in Argentinië, en de activiteit was een hindernisrace zoals elke andere.
Zijn leraar twijfelde geen moment. Hij pakte hem bij de armen, verplaatste het gewicht naar zijn eigen lichaam en legde samen met hem elk onderdeel van het parcours af, in hetzelfde tempo als zijn klasgenoten. Niemand vertraagde. Niemand maakte een uitzondering. Noah rende gewoon, gesteund door iemand die besloot een tijdje zijn benen te zijn.
Het bericht dat het moment deelde, vatte het samen in een zin die bleef hangen: “Noah ziet geen beperkingen; hij ziet kansen”. Soms heeft inclusie geen lange toespraken nodig; het heeft iemand nodig die bereid is je naar de finish te dragen.