Het is één centimeter groot. Het past op je vingertop. En het doet iets wat geen ander dier ter wereld kan: fotosynthese.
Het heet Costasiella kuroshimae, hoewel iedereen het kent als het bladschaap, en het leeft al verborgen in de tropische wateren van Japan, de Filipijnen en Indonesië, sinds lang voordat de wetenschap het in 1993 voor het eerst beschreef, bij het Japanse eiland Kuroshima. Zijn truc is even eenvoudig als buitengewoon: wanneer het algen eet, vernietigt het hun chloroplasten niet; het slaat ze intact op in zijn eigen lichaam en blijft ze gebruiken om energie te produceren, alsof het een groen blad met ogen was.
Die biologische eigenaardigheid was genoeg voor honderdduizenden mensen om ervoor te stemmen als Ongewervelde van het Jaar 2026 in de jaarlijkse wedstrijd van The Guardian, gepresenteerd door activist Chris Packham. In een nek-aan-nekrace die spannender was dan ooit, versloeg het de horzelvlieg, de grootste hommel ter wereld, die tweede werd. Een herinnering eraan dat 97% van de dieren ter wereld geen ruggengraat heeft en dat sommige daarvan toch kunnen toveren.
