Marlene Santana, 69, bracht bijna vier dagen vast onder het puin van haar huis in La Guaira, Venezuela, door na de dubbele aardbeving die het land op June 24 trof. Haar huis van vier verdiepingen had zelfs de gevreesde aardverschuiving van 1999 doorstaan. Deze keer had het minder geluk.
Een team reddingswerkers uit El Salvador vond haar levend tussen het betonnen puin. Toen ze eindelijk kon spreken, vroeg ze niet om water of om hulp voor haar vermiste familieleden. Ze vroeg om een Coca-Cola. President Nayib Bukele vertelde over dat moment op zijn sociale media, en de artsen moesten haar uitleggen dat ze vóór welke drank dan ook eerst intraveneuze vloeistoffen nodig had.
Vandaag herstelt Marlene in een ziekenhuis terwijl ze wacht op nieuws over haar man, haar dochter en haar zus, die bij haar waren toen de aarde begon te beven. Midden in een tragedie die al meer dan 1,700 levens heeft geëist, werd dat kleine verlangen een symbool dat je je, zelfs onder het puin, nog altijd vastklampt aan de eenvoudige dingen in het leven.