“Mensen denken dat het gewoon een kwestie is van afsnijden en klaar”: Transmodel onthult zonder filters hoe het was om na haar geslachtsbevestigende operatie weer seks te hebben, de ongemakkelijke prothese die ze in zich had en de mythe

Por Alexander López
24 August, 2026

Van wakker worden met een met katoen gevuld condoom in zich tot de koude dagelijkse dilataties en de langverwachte eerste keer na 6 maanden wachten: de 27-jarige beantwoordt de meest pikante en strengst bewaakte vragen over transgenderanatomie.

Weinig mensen ter wereld durven over een geslachtsbevestigende operatie te praten zonder opsmuk of romantisering. De Argentijnse contentmaker Martina Bellucci besloot echter eufemismen achterwege te laten en precies uit te leggen wat er achter de schermen gebeurt bij een van de meest mysterieuze en verkeerd begrepen medische ingrepen.

Op haar 27e, en nadat ze meer dan 20.000 dollar in haar lichamelijke transformatie had geïnvesteerd, onthulde Martina de “andere kant” van vaginoplastiek en ontkrachtte ze de grootste mythe op internet: “Ze snijden je penis er niet af en maken een gat; je houdt wat je had”.

Het vreemde voorwerp in haar lichaam en 5 dagen met haar benen gespreid

De operatie duurt tussen 7 en 8 uur, maar de echte nachtmerrie begint voor velen wanneer ze uit de narcose ontwaken. Martina onthulde de ongebruikelijke methode die artsen gebruiken om de nieuwe holte gedurende de eerste paar dagen open te houden:

“Toen ik wakker werd, had ik iets in me: een met katoen gevuld condoom in de vorm van een fallus, dat ze als interne stent inbrengen. Als je dat voortdurend in je hebt, krijg je elke seconde het gevoel dat je naar de wc moet, omdat het constant druk op de darmen uitoefent”, vertelde ze.

Ze lag vijf dagen in het ziekenhuis, kon niet opstaan, had haar benen gespreid en een blaaskatheter, en stond onder invloed van morfine. Het zwaarste moest echter nog komen.

Dagelijkse dilataties: “Een koud, vormloos voorwerp van acryl”

Om te voorkomen dat de nieuw aangelegde vagina door het natuurlijke genezingsproces van het lichaam dichtgroeit, moeten patiënten levenslang een verplichte routine van mechanische dilatatie volgen.

Tijdens de eerste paar maanden moest Martina het vier keer per dag doen met drie acrylbuizen van verschillende diktes:

“Je gebruikt lidocaïnegel zodat je geen pijn voelt, maar het is helemaal niet prettig. Het is een koud, vormloos, wit ding van acryl. Je moet het inbrengen, naar achteren duwen en bewegingen maken als de wijzers van een klok”, vertelde ze zonder omhaal.

Seks na de operatie: Hoe was de eerste keer en hoe voelt het?

Hoewel artsen haar medisch toestemming hadden gegeven om in de derde maand seks te hebben, zorgden angst en zenuwen ervoor dat Martina de vuurdoop uitstelde tot zes maanden na de operatie.

“De eerste keer was niet erg fijn. Ik was supernerveus, bang dat het pijn zou doen of dat er iets zou gebeuren”, herinnerde ze zich over die eerste intieme ontmoeting.

Toen ze meer vertrouwen kreeg in haar nieuwe anatomie, veranderde de situatie echter volledig. Omdat ze de eikel had behouden om de clitoris te reconstrueren, blijven de zenuwuiteinden intact:

“De clitoris wordt gevormd uit de eikel van de penis. Wanneer een trans vrouw opgewonden raakt, reageert de clitoris ook. De gevoeligheid gaat niet verloren; ze wordt verplaatst. Tegenwoordig geniet ik voor honderd procent van seks. Van alle operaties die ik heb gehad, was dit de beste beslissing van mijn leven”, verklaarde ze stellig.

Vandaag, met een volledig actief en gelukkig seksleven, hoeft Martina nog maar eens per twee weken te dilateren en zegt ze dat de moeite en het proces elke seconde waard waren.

Wat vond je van Martina’s eerlijkheid bij het doorbreken van dit taboe? 😱🔥

Puede interesarte