Er zijn beelden die we niet wilden bewaren. Messi met zijn hoofd gebogen, zijn blik verloren, het gewicht van de wereld op die schouders die twintig jaar lang een land droegen. Niet zo. Hij verdiende het niet om zo afscheid te nemen.
Hij probeerde het. Man, wat probeerde hij het. Hij liet alles achter op het veld, zoals altijd, totdat zijn benen en de tijd—die tegenstander die niemand verslaat—hem vertelden dat het genoeg was. Hij viel in de finale, in zijn laatste optreden, en voetbal voelde een beetje oneerlijk tegenover degene die er zoveel aan gaf.
Het doet pijn omdat het Messi is. Omdat we eraan gewend raakten dat hij alles oploste, dat de magie altijd verscheen. En vandaag breekt het ons allemaal het hart om hem verdrietig te zien.
Maar verwar verdriet niet met falen. Een finale verliezen wist geen eeuwige carrière uit. De grootste is nog steeds de grootste, ook al huilt hij vandaag.
Bedankt voor alles, Leo. Zelfs in de nederlaag was je immens.
Houd je hoofd hoog, aanvoerder. Een heel land geeft je een staande ovatie.