Een korte rit. Een kleine hand die een oor, een wang aanraakt. Niets meer. Maar voor de chauffeur was het genoeg om om afstand te vragen, en voor de moeder die achterin zat, voelde dat verzoek als een klap.
Ze legde uit wat veel moeders elke dag uitleggen: haar zoon heeft autisme, en dat gebaar was geen gebrek aan respect, maar zijn manier om in de wereld te zijn. De chauffeur, in Mexico-Stad, erkende dat hij het niet wist en bood zijn excuses aan. Ze accepteerde die niet. Ze verhief haar stem. De video werd opgenomen en circuleert nu op sociale media, waar de meningen verdeeld zijn tussen degenen die de angst begrijpen om achter het stuur te zitten en degenen die de uitputting begrijpen van steeds opnieuw een kind te moeten verdedigen.
Niemand filmde wat er gebeurde nadat de camera was uitgezet. Maar iedereen die een kind heeft opgevoed dat anders is, weet dat de strijd eigenlijk niet met de chauffeur was.