Marieke Voorslujis uit Amsterdam merkte iets op dat haar stilletjes pijn deed: haar zoon knuffelde haar niet meer zoals vroeger. Hij ging liever uit met vrienden, keek op zijn telefoon, luisterde naar muziek op zijn iPod. Niets mis mee, gewoon puberteit. Maar ze miste die armen om haar heen.
Dus deed ze wat ze het beste kan: breien. Met hulp van haar moeder besteedde ze bijna twee maanden aan het maken van een levensgrote replica van haar zoon, draad voor draad. Een hoofd met een klep, handen met nagels, zwarte jeans, sneakers, zelfs een miniatuur gebreide iPod.
“Ik ben een goede moeder, dus ik accepteer het”, vertelde ze aan BuzzFeed. Het was geen vreemde gril: het was haar manier om vast te houden aan iets wat de tijd haar langzaam afneemt, al was het maar in wol.
