Het was 2014 en de voorzitter van Premiere Speakers Bureau bekeek de voorwaarden die Robin Williams stelde om op welk evenement dan ook op te treden.
Onder de gebruikelijke clausules van een acteur van zijn kaliber stond er één die anders was dan alle andere: hij eiste dat de productie een bepaald aantal dakloze mensen in dienst nam en hun echt werk gaf tijdens de opnames of het evenement.
Lord vertelde het verhaal in het openbaar na Williams’ dood, datzelfde jaar, op 63-jarige leeftijd. Biograaf Emily Herbert bevestigde het verhaal: Williams stond erop dat zijn producties dakloze mensen in de crew opnamen, een praktijk die volgens degenen die het verhaal vertelden in de loop der jaren mogelijk meer dan 1.500 mensen aan werk heeft geholpen.
Er is geen officieel document om het te bevestigen, maar er was wel een echte vriendschap: die hij onderhield met Craig Castaldo, een dakloze man die hij in 1991 ontmoette tijdens de opnames van The Fisher King en met wie hij een band opbouwde die jarenlang standhield.
Gedocumenteerd of niet, de clausule vertelt hetzelfde verhaal dat iedereen die hem kende herhaalt: Robin Williams zag de mensen die niemand anders zag.