Clint Eastwood loopt langzaam, maar hij loopt.
Op 96-jarige leeftijd heeft niemand hem ook maar één keer de gepensioneerde zien spelen. Zeventig jaar in de filmwereld, acht kinderen en een fortuin dat hij zonder trucs of sluiproutes heeft opgebouwd staan achter hem, maar hij heeft nooit iemand eraan hoeven herinneren. Hij gaf de voorkeur aan stilte: hij steunde milieu- en maatschappelijke doelen buiten de camera’s om, zonder persberichten of geënsceneerde foto’s voor de gelegenheid.
Er doen verhalen de ronde dat hij zijn volledige nalatenschap aan een goed doel zal schenken. Niemand heeft het bevestigd. En misschien is die onzekerheid nog wel het minst belangrijke, want Eastwood heeft al duidelijk gemaakt, zonder een woord te zeggen, dat geld niet is wat je nalaat. Wat van hem overblijft, staat niet op een bankrekening. Het zit in de manier waarop hij ouder werd zonder toestemming te vragen, met dezelfde discipline waarmee hij begon. Dat is de erfenis die niemand hem meer kan afnemen.