Ray Lucas was pas 15 minuten weg.
Toen hij terugkeerde naar zijn huis in Eastpointe, Michigan, waren de vlammen de muren al aan het verzwelgen. Binnen, in de kelder, sliepen zijn nog maar net 18 maanden oude tweelingdochters: Milan en Malaysia. Ray aarzelde geen moment. Hij ging het huis binnen, dat in zwarte rook gehuld was, en kon helemaal niets zien; hij liet zich uitsluitend leiden door de herinnering aan elke hoek die hij uit zijn hoofd kende. Hij vond hen, tilde hen in zijn armen en kwam naar buiten.
De redding had een hoge prijs: tweedegraads- en derdegraadsbrandwonden over zijn hele lichaam, en blindheid waarvan artsen vreesden dat die permanent zou kunnen zijn. Hij bracht drie dagen door zonder iets te kunnen zien. Toen kreeg hij, zonder duidelijke medische verklaring, zijn zicht volledig terug. Hij noemde het een wonder.
Het huis waar hij samenwoonde met zijn vriendin, zijn moeder en zijn nichtje werd verwoest, samen met alles wat ze bezaten. Maar de meisjes overleefden het, en voor Ray was dat vanaf de allereerste seconde het enige wat ertoe deed.