Een 50-jarige man werd in 2024 gearresteerd in Alicante, Spanje, nadat de politie ontdekte dat hij in minstens 20 restaurants hartaanvallen had geveinsd om weg te komen zonder te betalen. Hij at normaal, wachtte op de rekening, en dan: pijn op de borst, gekreun, soms stortte hij op de vloer neer. De hulpdiensten kwamen aan en hij verdween.
Sommigen zeggen dat hier helemaal geen nuance in zit: het is voorbedachte, herhaalde fraude die middelen opslokte die bedoeld waren voor echte noodgevallen. Anderen noemen het echter “op de slechtst denkbare manier briljant” en discussiëren erover of de straf in verhouding moet staan tot hoe belachelijk de methode was.
Verdient hij een voorbeeldige straf, of plaatst de absurditeit van de zaak het in een geheel eigen categorie?