Jayden Adams, 25, een middenvelder uit Zuid-Afrika, zag eruit alsof hij op de verkeerde begrafenis was terwijl zijn teamgenoten rondsprongen alsof ze de loterij hadden gewonnen. Ze plaatsten zich voor de ronde van 32 van het WK. Iedereen schreeuwde, omhelsde elkaar, liet zich op het gras vallen. Hij zat daar, starend naar ergens tussen de bank en nergens.
Mensen op sociale media deden wat mensen op sociale media altijd doen: ze bedachten theorieën. Misschien had hij ruzie met de coach, misschien stond hij niet in de basisopstelling, misschien is hij gewoon een van die mensen die zelfs met Kerstmis niet glimlachen. Niemand kon zich voorstellen dat Jayden nieuws met zich meedroeg dat halverwege het toernooi was gekomen. Zijn grootmoeder was overleden. En toch bleef hij spelen, wedstrijd na wedstrijd, met Zuid-Afrika op zijn schouders en verdriet vanbinnen.
Toen de echte reden naar buiten kwam, bevroor ieders grap in hun mond. Het blijkt dat de moeilijkste glimlach om te veinzen degene is die vanzelf zou moeten komen.