Tricycle rent niet zoals de anderen.
Hij mist een poot, maar dat heeft hem nooit tegengehouden in het opvangcentrum waar hij woont, omringd door andere geredde dieren. Daar vond hij iets wat veel honden met vier poten nooit hebben: een eigen roedel, vrienden die hij herkent, ruikt en elke dag opwacht.
Daarom doet Tricycle niet alsof er niets is gebeurd wanneer een van hen sterft. Hij blijft stil staan, nadert de plek waar zijn metgezel was en huilt. De verzorgers van het opvangcentrum zeggen dat zijn verdriet even zichtbaar is als dat van ieder mens die afscheid neemt van iemand van wie die hield. Geen training heeft hem dat geleerd: het is pure instinctieve loyaliteit, een bewijs dat rouw ook bestaat bij degenen bij wie we dat het minst verwachten.
