De operatiekamer schudt. Het is geen metafoor: dit is Cali, het is maandag en de grond beweegt echt.
Binnen ondergaat een patiënt een neuroanesthesieoperatie. De arts-assistenten die de specialist moesten bijstaan, hadden net als iedereen in het gebouw naar de uitgang kunnen rennen. Dat deden ze niet. Ze bleven, hielden de patiënt en de apparatuur met hun eigen handen vast, oog in oog met de beving, zodat niets van zijn plaats zou bewegen terwijl de wereld om hen heen dat wel deed.
De Vereniging voor Anesthesiologie en Reanimatie van Valle del Cauca deelde dat moment later en vatte het samen in een zin die nu door het hele land wordt verspreid: roeping was sterker dan angst. Er was geen heldendom zoals in films, alleen een eed die niet beeft, zelfs niet wanneer de aarde dat doet.
