Tussen de ingestorte zuilen en het stof dat uren nodig had om neer te dalen, vonden reddingswerkers een moeder die haar baby van zes maanden geen seconde had losgelaten.
Ze bedekte de baby met haar eigen lichaam, als een menselijk dak dat standhield waar het gebouw dat niet kon.
Op die 10 augustus 2026, toen het dodental in Colombia de duizend mensen overschreed, werd die omhelzing onder het beton het tafereel dat iedereen moest zien.
De burgemeester van Cali, Alejandro Eder, had versterkingen uit Bogotá en Medellín gevraagd om een operatie die uren duurde voort te zetten. Toen ze de moeder en baby uiteindelijk levend naar buiten haalden, konden de aanwezige reddingswerkers hun tranen niet bedwingen.
Te midden van zoveel verlies was dat kleine ademende lichaam het bewijs dat iets, zelfs daar, intact was gebleven.