Juan heeft geen spaargeld, geen bonus en geen salaris om de maand mee door te komen.
In Medellín staat hij elke dag om 4 uur ‘s ochtends op, lang voordat iedereen in de wijk Manrique wakker is, omdat de honden en katten die hij zelf voedt al buiten zijn hut op hem wachten. Het begon allemaal op de dag dat hij een hond zag die op het punt stond te bevallen en in het afval rommelde om iets te kunnen eten. Sindsdien heeft Juan elke fles, elk stuk karton en elk vel papier dat hij recyclet omgezet in iets anders: voedsel, medicijnen, een deken om warm te blijven.
Tientallen dieren slapen in zijn huis op matrassen die hij zelf bemachtigt, bedekt met dekens zodat de regen er niet bij kan. “Ik werk rechtstreeks voor hen en doe het met alle liefde van de wereld, ook al heb ik niets”, zegt hij met een glimlach die niets terugverwacht.
Nu staat het dak van zijn opvang op het punt weg te waaien, en Juan vraagt om hulp om de enige veilige plek die veel van deze dieren ooit hebben gekend overeind te houden.