Een oogarts onderzoekt de binnenkant van een oog en vindt iets dat lijkt alsof het uit een miniatuur-sneeuwstorm komt: tientallen witachtige deeltjes die zweven en bewegen telkens wanneer het oog draait.
De diagnose heeft een officiële naam, asteroid hyalosis, en komt voor in het glasvocht, die geleiachtige substantie die de binnenkant van het oog vult en het zijn vorm geeft. Het zijn afzettingen van calcium en vet die zich in de loop der jaren ophopen en blijven rondzweven als kleine sterren die in gel zijn opgehangen. Het klinkt verontrustend, en visueel is het dat ook, maar de meeste mensen die het hebben weten het niet eens.
Het merkwaardigste is dat, ondanks hoe opvallend het is om die deeltjes te zien tijdens een oogonderzoek, ze het zicht bijna nooit op een noemenswaardige manier beïnvloeden. Het oog leert ermee te leven, en het leven gaat verder alsof daarbinnen niets rondzweeft.