Dit is geen gewoon verkeerslicht. Op de Pan-Amerikaanse snelweg, in de buurt van verschillende afritten in Argentinië, draaien sommige bestuurders hun raampje niet meer open uit angst.
De methode is eenvoudig en pervers: een ruitenwasser komt op je af en biedt een dienst aan waar niemand om heeft gevraagd, en als je niet betaalt, draait de ruit of de carrosserie voor de prijs op. Getuigen beschrijven klappen met dezelfde schoonmaakdoeken, opzettelijke krassen en zelfs gebroken spiegels als vorm van onmiddellijke vergelding. Dit is geen ongeluk en ook geen op zichzelf staand incident: het is afpersing die zich volgens een vast patroon herhaalt, van kruispunt naar kruispunt, van verkeerslicht naar verkeerslicht.
Het meest frustrerende is niet alleen de materiële schade, maar ook het gevoel van machteloosheid: niemand grijpt in, er is geen zichtbaar toezicht en wie zich verzet, betaalt met zijn auto. Ondertussen vraagt elke bestuurder die die route aflegt zich hetzelfde af: hoe lang duurt het nog voordat iemand iets doet, voordat dit nog veel erger afloopt?