In 2011 werd het begin van een van de bruutste aanvallen uit de televisiegeschiedenis live vastgelegd.
Amerikaanse CBS-correspondent Lara Logan had jarenlang een reputatie opgebouwd als journaliste die bereid was conflicten en oorlogen te verslaan die maar weinig journalisten durfden te verslaan. Ze had verslag gedaan vanuit Irak, Afghanistan en andere plaatsen waar geweld plaatsvond.
Maar die nacht in Caïro zou een nachtmerrie op aarde worden.
Egypte vierde de val van Hosni Mubarak. Na bijna 30 jaar aan de macht te zijn geweest, was de president afgetreden en op de avond van 11 februari 2011 vulden duizenden mensen het Tahrirplein om feest te vieren.
Onder hen was Lara, die voor 60 Minutes samen met haar team verslag deed van deze historische dag.
Te midden van de euforie werd de menigte steeds moeilijker onder controle te houden. Toen de batterij van de camera leeg was, moest het team even stoppen. Dat was het moment waarop Bahaa, de gids die hen begeleidde en begreep wat sommige mannen om hen heen schreeuwden, Lara aankeek en haar waarschuwde dat ze daar weg moesten.
“Later vertelden ze me dat ze zeiden: ‘Trek haar broek uit’”.
Maar het was al te laat.
Een menigte van 200 tot 300 mannen omsingelde het team. Haar collega’s probeerden haar in het midden van de menigte te beschermen, totdat Lara van hen werd gescheiden en tussen honderden mensen verdween.
De camera wist enkele van die laatste seconden vast te leggen. Daarna begon een aanval die ongeveer 25 minuten zou duren.
Wat daarna gebeurde, lijkt bijna onwerkelijk om te beschrijven. Logan zei later dat ze dacht dat ze daar zou sterven.
Logan vertelde later dat ze, voordat ze volledig begreep wat er gebeurde, handen over haar hele lichaam begon te voelen. Ze scheurden haar kleren aan flarden en braken zelfs de metalen sluitingen van haar beha.
Ik wist niet eens dat ze me met vlaggenstokken, stokken en dergelijke sloegen, omdat ik het niet kon voelen; het enige waar ik aan kon denken was de seksuele aanranding; hun handen deden me keer op keer pijn.
Lara werd overgeleverd aan de “genade” van die mannen, die haar niet als vrouw of als persoon zagen, maar als een stuk vlees waarvan ze misbruik konden maken.
Lara werd over het hele plein gesleept, totdat ze bij een hek kwamen dat de opmars van de menigte tegenhield. Aan de andere kant bevond zich een groep Egyptische vrouwen die daar kampeerde en, toen ze de gruwel zagen, snel naar haar toe rende.
Lara zei dat ze praktisch naast een volledig in het zwart geklede vrouw neerviel, wier ogen ze zich in het bijzonder herinnert. Die vrouw omhelsde haar onmiddellijk.
De andere vrouwen sloten zich om Lara heen aaneen om haar te beschermen terwijl sommige van haar aanvallers haar nog steeds probeerden te bereiken. De journaliste kon nauwelijks ademhalen en enkele vrouwen goten water over haar heen terwijl ze bij haar bleven.
Maar ze moesten haar daar nog steeds weg zien te krijgen.
Een groep Egyptische soldaten wist zich een weg door de menigte te banen en gebruikte wapenstokken om de mannen op afstand te houden. Uiteindelijk bereikten ze Lara, brachten haar weg en herenigden haar met haar team.
Ze brachten haar terug naar het hotel, waar een arts haar onderzocht. De volgende dag keerde ze terug naar de Verenigde Staten en bleef ze vier dagen in het ziekenhuis opgenomen.
Ze was veilig; het trauma had zich echter al diep in haar genesteld.
Op 1 mei 2011, minder dan drie maanden na de aanval, verbrak Lara haar stilzwijgen op de televisie, waar ze volledig openhartig vertelde wat er was gebeurd.
Het was pijnlijk om te horen, maar ze had een reden: ze wilde dat haar ervaring andere slachtoffers van misbruik en seksueel geweld zou helpen en vooral andere vrouwelijke journalisten die tijdens hun werk aan reportages soortgelijke situaties hadden meegemaakt en het gevoel hadden dat erover praten hun carrière kon schaden.
Lara wist dat wat haar die nacht was overkomen geen op zichzelf staand geval was. Veel vrouwen raakten gewond en daarom besloot ze het stilzwijgen te doorbreken en een verhaal te vertellen dat veel andere vrouwen nog steeds niet durfden te vertellen.
Dezelfde journaliste die jarenlang vrijwillig oorlogs- en conflictgebieden was binnengegaan, ontdekte die nacht dat een van de gevaarlijkste momenten uit haar carrière niet midden in een bombardement zou plaatsvinden, maar omringd door wat velen nog steeds het lef hebben ‘mensen die “feestvierden”’ te noemen.