Er zijn gezangen die meer zijn dan zomaar een gezang. Dit gezang, dat door het hele WK weerklonk, is een manier om de geschiedenis met opgeheven hoofd mee te dragen.
Argentinië versloeg Engeland in de halve finale, en op de tribunes verscheen een vlag: “De Malvinas zijn Argentijns”. Het was geen oorlogsprovocatie. Het was herinnering. De herinnering aan enkele jonge mannen die naar enkele bevroren eilanden gingen en nooit terugkeerden, bijna allemaal nauwelijks twintig jaar oud, dezelfde leeftijd als verscheidene spelers die gisteravond achter de bal aan renden.
De spelers namen die vlag en toonden hem aan de wereld.
Daarom noemt het gezang Malvinas en Diego in dezelfde regel. Omdat in 1986, toen die kleine man tegenover Engeland stond, een heel land begreep dat er pijnen waren die de politiek niet had weten te helen en dat een bal, voor even, genoeg was om die te verzachten. Die middag werd er geen oorlog gewonnen. Er werd iets menselijkers gewonnen: het recht om weer te glimlachen.
Veertig jaar later herhaalde een andere generatie die prestatie. En daar is Leo, in zijn laatste optreden, die erfenis dragend zonder een woord te zeggen.
We vieren geen conflict. We vieren herinnering, identiteit, de hardnekkige gewoonte van een volk om pijn in viering om te zetten.
Laat het gezang weerklinken. Voor degenen die hier zijn, voor degenen die nooit terugkeerden, voor Leo’s laatste.