Lindsay Clancy was 35 jaar oud, verpleegkundige en moeder van drie kinderen: de 5-jarige Cora, de 3-jarige Dawson en Callan, die pas 8 maanden oud was.
Op een dag in januari 2023 verliet hij volgens de getuigenis van haar echtgenoot Patrick en het gepresenteerde bewijsmateriaal het huis om medicijnen te kopen. Tijdens zijn afwezigheid doodde ze alle drie en sprong daarna uit een raam. Ze overleefde de val, maar raakte verlamd.
Een maand eerder had ze al aan haar moeder en echtgenoot opgebiecht dat ze last had van “opdringende gedachten” en had ze meer dan eens psychiatrische hulp gezocht. Haar verdediging voert aan dat ze leed aan een postpartumpsychose, een weinig bekende aandoening die ernstige hallucinaties en waanbeelden kan veroorzaken. De aanklager houdt vol dat ze met voorbedachten rade handelde.
Wat niemand had voorzien, is wat er buiten de rechtbank gebeurt: honderden vrouwen komen in het roze bijeen en houden bordjes vast waarop staat “vrouwen steunen haar”, “team Lindsay”.
Sommigen speculeren zelfs, zonder bevestigd bewijs, dat haar echtgenoot misschien het echte meesterbrein is, op basis van het bewijs dat de verdediging tijdens de rechtszaken heeft aangedragen.
Voor hen legt het proces iets groters bloot: hoe het zorgstelsel nog steeds nalaat de mentale gezondheid van moeders serieus te nemen en wat er kan gebeuren als daar niet met professionele hulp en via steunnetwerken aandacht aan wordt besteed. Wat vind jij van de steun die Lindsay krijgt?
